Βιβλιογραφία: σ. 265-268.

Στο παρόν βιβλίο διάφορες λογοτεχνικές θεωρίες και δεδομένα της αφήγησης αποτελούν το πολύμορφο όχημα, προκειμένου να αναδυθούν πολυθεαματικοί και παιγνιώδεις τρόποι δημιουργικής γραφής. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα ευρύτατο πεδίο θεωρητικών δεδομένων και πρακτικών εφαρμογών στο πεδίο της λογοτεχνίας. Σε μια πολυσέλιδη και άκρως ενδιαφέρουσα εισαγωγή, ο Καρακίτσιος, αναφέρεται στην προσέγγιση της διδασκαλίας της λογοτεχνίας σε σχέση με τη δημιουργική γραφή αναρωτώμενος αν, τελικά, παρατηρείται η επιστροφή της Ρητορικής. Προβαίνει σε μια ιστορική αναδρομή στη Δυτική Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, υπό το πρίσμα των συνεχών μεταρρυθμίσεων, ήδη από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, αναζητώντας το πολυπρόσωπο της δημιουργικής γραφής. Όσον αφορά στην ημεδαπή, συμπεραίνει ότι σήμερα, παρά τις δυσκολίες, το ζήτημα της διδασκαλίας της λογοτεχνίας αντιμετωπίζεται καλύτερα, περνώντας μετά τη μεταπολίτευση από τις συμπληγάδες μιας τυπικής ερμηνείας και κατανόησης των κειμένων, στη δεκαετία του 2010 και ιδιαίτερα, μετά το 2017, με τη σχετική εδραίωση της δημιουργικής γραφής στην εκπαίδευση.