Το κείμενο είναι μεταφραμένο από τα αγγλικά

Η πρώτη μου εμπειρία στη δραματοθεραπεία έλαβε χώρα σ' ένα κρατικό ψυχιατρικό νοσοκομείο (παλαιότερα ονομαζόταν φρενοκομείο). Η δραματοθεραπεία δεν ήταν ακόμα αναγνωρισμένο πεδίο στη χώρα (και δε θα ήταν για τα επόμενα επτά χρόνια). Μόνο κάποια χρόνια αργότερα, όταν άκουσα τον όρο να χρησιμοποιείται επίσημα, ανακάλυψα πως το επάγγελμα του δραματοθεραπευτή αναγνωριζόταν στην Αγγλία, όπου και τελικά σπούδασα. Ήταν σ' αυτό το Κρατικό Νοσοκομείο, στο πλαίσιο μιας θέσης σπουδών πανεπιστημιακού έργου, που ανακάλυψα για τον εαυτό μου τη μεταμορφωτική δύναμη του δράματος. Ήμουν 19 ετών.
Ξεσηκωμένοι από τις πολύχρωμες αφίσες καλέσματος, που κρέμασα σ' όλους τους διαδρόμους του νοσοκομείου για να προωθήσω το θεατρικό εργαστήρι, χρόνιοι καταθλιπτικοί, ληθαργικοί ασθενείς, που υφίσταντο ηλεκτροσόκ, περιφέρονταν μέσα στο αμφιθέατρο όπου λάμβαναν χώρα οι συνεδρίες. Στη διάρκεια μιας ώρας, απελευθερωμένοι από τον ρόλο τους ως ασθενών μέσα από τον θεατρικό τρόπο, εξέθεσαν πλευρές του εαυτού τους που κανείς μέσα στο νοσοκομείο δεν είχε δει μέχρι τότε. Ασθενείς που θεωρούνταν αποσυρμένοι επικοινωνούσαν με ενθουσιασμό με άλλους. Αυτοί, που "κανονικά" ορίζονταν ως άνθρωποι με ελάχιστη συναισθηματική επίδραση, εκφράζονταν με κέφι. Ασθενείς που αντιμετωπίζονταν ως άνθρωποι χωρίς κίνητρο και υπευθυνότητα έρχονταν με την αλήθεια τους σε κάθε συνεδρία.